| تبليغات | X |
|
سلام به همه ی عزیزانی که از اول راه تا الان من و وبلاگم را همراهی کردند. آدما همیشه واسه کارایی که انجام می دهند دلایلی دارند .خوب منم یکی از اون آدمایی هستم که واسه نوشتن این وب یه انگیزه و هدفی داشتم .این وبلاگ برای من مثل یه دوست،یه دفترچه خاطرات یا نمی دونم یه جایی بود که ناگفته هام را داخلش می نوشتم.هرچند این ناگفته ها هیچ وقت تمومی نداره اما خوب اگه قرار بود همه ی ناگفته هام را بگم که دیگه بهش نمی گفتن ناگفته... خلاصه ی مطلب اینکه این وبلاگ برای مدتی دیگه آپ نمی شه .دقیقا نمی دونم چه مدت،اما توی این اوضاع و احوال نمی تونم آپ کنم.از یه طرف با مریم(معرف حضورتون که هست؟؟؟) چندوقتیه که مشکل پیدا کردم و با هم حرف نمی زنیم، طرف دیگه مشغله های ذهنی و فکری نمیذاره درست فکرم را متمرکز کنم واسه آپ کردن.شاید یه روزی برگشتم و دوباره این وبلاگ را به روز کردم،شایدم با یه وبلاگ جدید برگشتم یا اصلا شاید دیگه برنگشتم ( فکر کنم بهترین راه همین باشه) واما یه تشکر هم باید داشته باشم از همه ی کسانی که هرازگاهی گذرشون به این وب می افتاد و یه یادی از ما می کردند.از جمله: مریم عزیزم .یلدای گلم(دختر عمو جون).نی نی عزیز( و...ضمن اینکه یه تشکر هم دارم از همه ی اونایی که به این وب سر می زدند ولی صداشو در نمی آوردند جواب بدم. به عنوان آخرین آپم یه شعر میذارم واسه کسی که تمام این مطالب را توی این مدت بهانه کرده بودم تا ناگفته هام را بهش بگم.نمی دونم فهمیده یا نه؟؟؟؟؟ از من آزرده مشو می روم از خانه ی تو قبل رفتن تو بدان صادق و بی تقصیرم تو اگر خسته ای از دست دلم حرفی نیست امر کن تا که بمیرم،به خدا می میرم..... هر اومدنی یه رفتنی داره.اومدن من هم رفتن را اینطور طلب کرد.یا علی مدد
به نام او که تکیه برنامش غروری است جاودانه......... تو رو از صدای قلبم لحظه به لحظه شنیدم تو رو حس کردم تو نبضم، من تو رو نفس کشیدم مثل حس کردن گرما یا حضور یک صدایی به تو اما نرسیدم، ندونستم تو کجایی غایب همیشه حاضر، تو رو باید از کی پرسید؟ تو رو باید با چی فهمید؟ تو رو حس می کنم اما، کاشکی چشمام تو رو می دید.......... (تقدیم به او که یادش در دل ما بود وخود نفهمید)
پروانه می شوم و به روی پنجره ی خانه ات می نشینم دست دراز می کنی و مرا بر می داری آن وقت که از زیبایی پرهایم احساس لذت می کنی من درد می کشم و انگشتانت مرا می آزارند. پرهایم را می کنی و پیکر نحیفم را در کنار خاکروبه ها می اندازی. پرهایم حرامت باد......!!! آن گاه که در دفتر خاطراتت می چسبانی تا نوشته های بی ارزشت را با زیبایی شگرف پرهایم زیبا سازی. تو چه می دانی قصه ی یک پروانه را آن وقت که از خنده ی تلخ تاریکی می هراسد و بی اختار به سوی روشنی ها می رود؟ تو چه می دانی پروانه شدن را...؟!! آن گاه که با بانگ خروس از پیله بیرون می آید و تمامی طبیعت را با زیبایی منحصر به فردش خیره می کند و کودکان منزوی را این سو و آن سو می کشاند..... تو چه می دانی پروانه شدن را.......؟؟؟؟؟
همه جا هرشب و هر روز شرابم بدهید آخرین لحظه ی عمرم ، می نابم بدهید وقت غسلم قفس سینه ی من چاک دهید اندرون دل من یک قلم تاک دهید همه را مست و خراب از می انگور کنید هرکه شیون کند از دور و برم دور کنید نگذارید بیاید به نمازم واعظ پیر میخانه بخواند غزلی از حافظ جای تلقین به بالای سرم دف بزنید شاهدی رقص کند،جمله همه کف بزنید روی قبرم بنویسید: وفادار به میخانه بمرد بنویسید که او تنهای تنها بود و مرد......
یا رب دفتر جرم مرا روز جزا باز نکن من به امید عطای تو خطاکار شدم...! سلام به همه ی عزیزانی که هنوز ما رو فراموش نکردند و هرموقع دلشون مثل ابرای آسمون میگیره و میخواد بباره برسر این بنده ی حقیر منت می گذارند و یه گوشه چشمی هم به این وب دارند. ......تاحالا شده دراوج عصبانیت باشید و ناخواسته به کسی که بهش اعتماد داشتید حرفی بزنید که دلش بشکنه و اون موقع به روی خودش نیاره و وقتی ازش معذرت خواهی کنین با آرامش تمام بهتون بگه که بخشیدمت و شما هم بدونید که از ته قلبش شمارا نبخشیده وبرای دلخوشی شما این حرفو بهتون زده؟؟؟؟؟ اون موقع است که دیگه هرچی باخودتون کلنجار میرید و می خوایدبه خودتون این امید رو بدیدکه بخشیده شدین، نمیشه که نمی شه.دلتون می خواد فریاد بزنید که آی مردم من اشتباه کردم ولی تو سکوت خودتون غرق بشین و هیچ حرفی غیر از سکوت واسه گفتن نداشته باشید.............. یاری ام کن خدایا تا اگر چیزی شکستم دل نباشد
از همان روزی که دست حضرت قابیل گشت آلوده به خون حضرت هابیل از همان روزی که فرزندان آدم،صدر پیغام آوران حضرت باری تعالی زهر تلخ دشمنی در خونشان جوشید،آدمیت مرد.گرچه آدم زنده بود! از همان روزی که یوسف را برادرها به چاه انداختند، از همان روزی که با شلاق وخون دیوار چین را ساختند آدمیت مرده بود،ای دریغ آدمیت بر نگشت! قرن ما روزگار مرگ انسانیت است. من که از پژمردن یک شاخه گل،نگاه ساکت یک کودک بیمار،از غم یک مرد در زنجیر، حتی قاتلی بر دار،اشک در چشمان و بغضم در گلوست،مرگ او را از کجا باور کنم؟ فزض کن یک شاخه گل هم در جهان پژمرده نشد،فرض کن جنگل بیابان بود از روز نخست، در کویری سوت و کور،در میان مردمی با این مصیبت ها صبور، صحبت از مرگ محبت،مرگ عشق،گفتگو از مرگ انسانیت است.....!
روزها فکر من این است وهمه شب سخنم که چرا غافل از احوال خویشتنم؟ از کجا آمده ام؟ آمدنم بهر چه بود؟ به کجا می روم آخر،ننمایی وطنم کیست این پنهان مرا در جان و تن؟ کز زبان من همی گوید سخن این که گوید از لب من راز،کیست؟ بنگرید این صاحب آواز کیست؟ در من اینسان خودنمایی می کند ادعای آَشنایی می کند متصل تر،با همه دوری،به من از نگه با چشم و از لب با سخن.......
آمد رمضان،هست دعا را اثری دارد دل من شور و نوای دگری ما بنده ی عاصی و گنه کار توئیم ای داور بخشنده به ما کن نظری (حلول ماه رمضان مبارک)
بقا مختص ذات اوست..... یه عصر پنج شنبه ی خیلی دلگیر خالم توی مسجد سفره صلوات داشت.با دختر خالم قرار شد که بریم مسجد. کارمون توی مسجد که تموم شد از بقیه خداحافظی کردم داشتم برمی گشتم خونه وقتی رسیدم خونه سفره ی افطارو برای بابام پهن کردم نشسته بود افطار می کرد که یه نفر بهش زنگ زد وقتی گوشی رو قطع کرد بدون اینکه به ما چیزی بگه سریع کفشاش رو پوشید و بدون ماشین از خونه زد بیرون اولش یه خورده نگران شدم ولی بعد گفتم لابد بروبچه های بسیجند بهش گفتن که یه کیلو مواد مخدر پیدا کردیم بلند شو بیا .با خودم گفتم خوب امشب هم گشت دارند. نشسته بودم تلویزیون تماشا می کردم که تلفن خونه زنگ خورد .گوشی رو که برداشتم زندایی ام پشت خط بود.مثل قبل صحبت نمی کرد . همیشه وقتی زنگ می زد خونمون حدود ۲ دقیقه فقط سلام و احوال پرسی می کرد ولی اون شب به یه سلام اکتفا کرد .گفت مامان خونه نیست گفتم نه نیستش رفته مسجد .بدون اینکه چیزی بگه خداحافظی کرد .دوباره سرم رو به تلویزیون گرم کردم.ولی دلم راضی نمی شد .هنوز ۵ دقیقه نگذشته بود که دوباره زنگ زد .گفت مامانت نیومد گفتم نه ولی زنگ زدم توی راهه الان می رسه . تا اومدم چیزی بگم گوشی رو بدون خداحافظی قطع کرده بود.دیگه مطمئن شده بودم که یه اتفاقی افتاده .همون موقع مامانم از راه رسید .گفتم مامان زندایی زنگ زد و گفت که فوری یه تماس با من بگیر .مامان بیچاره ی من هم که از چیزی خبر نداشت خیلی ریلکس و آروم داشت لباساشو عوض می کرد که من گفتم مامان چی کار می کنی؟ زودباش یه زنگ به زندایی بزن .خیلی هول شده بود رفت سراغ تلفن و شماره رو گرفت منم برگشتم نشستم سر سفره ی افطار.هنوز لقمه ی اولی رو نخورده بودم که مامانم بلند گفت: " مجتبی؟" دویدم پای تلفن تا مامانم اومد گوشی رو قطع کنه صد دفعه مردم و زنده شدم .وقتی گوشی رو قطع کرد گفتم چی شده؟ گفت شوهر خاله تصادف کرده و حالش اصلا خوب نیست .توی ای سی یوئه.همون موقع بلند شدم رفتم سر قرآن و یه جز خوندم موقع قرآن خوندن بغض داشت خفم میکرد ولی اجازه ی ریختن به اشکام رو نمی دادم.نیم ساعت بعد شوهر خالم اومد دنبالمون .قرار شد مامانم و خالم برن خونه ی اون یکی خالم ومن و مهسا هم رفتیم خونه بابابزرگم پیش دختر خالم .وقتی رسیدیم اونا هم داشتن قرآن می خوندن .تا ساعت ۲ بعد از نصف شب امن یجیب می گفتیم و حضرت ابوالفضل رو صدا می زدیم .با دختر خالم نفهمیدیم کی خوابمون برد.صبح حدودا ساعت ۶ بود از خواب پاشدم دیدم خالم داره گریه می کنه.برگشتم یه نگا به دختر خالم کردم اونم سرشو انداخت پایین.همون موقع فهمیدم چی شده دیگه طاقت نیاوردم پاشدم رفتم توی حیاط و................. *روحش شاد*
دود می خیزد ز خلوتگاه من کس خبر کی یابد از ویرانه ام؟ با درون سوخته دارم سخن کی به پایان می رسد افسانه ام؟ دست از دامان شب برداشته ام تا بیاویزم به گیسوی سحر خویش را از ساحل افکندم در آب لیک از ژرفای دریا بی خبر بر تن دیوارها طرح شکست کس دگر رنگی در این سامان ندید چشم می دوزد خیال روز و شب از درون دل به تصویر امید تا بدین منزل نهادم پای را از درای کاروان بگسسته ام گرچه می سوزم از این آتش به جان لیک بر این سوختن دل بسته ام تیرگی پا می کشد از بام ها صبح می خندد به راه شهر من دود می خیزد هنوز از خلوتم با درون سوخته دارم سخن ...
|
About
واژه ی سوشیانت (sosheyanet) که نام وبلاگ بنده هم هست یک کلمه ی زرتشتی به معنای * نجات دهنده *است. Archivesآذر 1388آبان 1388 مهر 1388 شهریور 1388 مرداد 1388 تیر 1388 خرداد 1388 اردیبهشت 1388 فروردین 1388 اسفند 1387 Specific
فتو نايت
آپلود عکس
گالري عکس
کد موسيقي لايت
قالب هاي نايت اسکين
LinkDump
خنده ی تلخ من از گریه غم انگیزتر است |
و نظر نمی دادند.در هرحال من منتظر نظراتون هستم تا بخونم و
